خوابيده بودم؛

در خواب كتاب گذشته ام را باز كردم و روزهاي سپري شده عمرم را برگ
به برگ مرور كردم . به هر روزي كه نگاه مي كردم ، در كنارش دو جفت

جاي پا بود.يكي مال من و يكي مال خدا. جلوتر مي رفتم و روزهاي

سپري شده ام را ميديدم. خاطرات خوب، خاطرات بد، زيباييها، لبخندها ،

شيريني ها، مصيبت ها، ........... همه و همه را مي ديدم

اما ديدم در كنار بعضي برگها فقط يك جفت جاي پا است . نگاه كردم
همه سخت ترين روزهاي زندگي ام بودند . روزهايي همراه با تلخي ها

ترس ها، درد ها، بيچارگي ها ، تنهایی......

با ناراحتي به خدا گفتم: اول تو به من قول دادي كه هيچ گاه مرا تنها

خداوند مهربانانه مرا نگاه كرد . لبخندي زد و گفت:

فرزندم! من به تو قول دادم كه همراهت خواهم بود. در شب و روز، در تلخي و شادي، درگرفتاري و خوشبختي من به قول خود وفا كردم . هرگز تو را تنها نگذاشتم

آن جاي پا كه در آن روزهاي سخت مي بيني، جاي پاي من است وقتی که تو را به دوش کشیده بوم

*خداااااا جونم دوست دارم*